رمزنگاری سرتاسری برای یک اپ دونفره یعنی چه

«داده‌ات رمزنگاری شده» به‌عنوان یک جمله تقریباً بی‌معناست. دربارهٔ تقریباً هر اپی روی گوشی‌ات صادق است، حتی آن‌هایی که کسب‌وکارشان خواندن همان چیزی است که می‌نویسی. کلمهٔ تعیین‌کننده «رمزنگاری‌شده» نیست. «کلید دست کیست» است.

برای اپی که مال دو نفر است این از بیشتر نرم‌افزارها مهم‌تر است، چون محتوا تنظیمات و رسید نیست. شما دو نفرید، ساعت سه بامداد.

سه ترتیب، یک کلمه

رمزنگاری در مسیر. پیامت بین گوشی تو و سرور شرکت محافظت می‌شود. همه این کار را می‌کنند؛ حداقل ممکن است و تو را از وای‌فای کافه حفظ می‌کند، نه از خود شرکت.

رمزنگاری در حالت سکون. پیام روی دیسک هم رمزشده ذخیره می‌شود. کلید دست سرور است، چون باید بتواند پیام را بخواند تا در وب نشانت بدهد، ایندکسش کند، بازبینی‌اش کند. داده‌ات از کسی که دیسک را بدزدد امن است. از خود شرکت، کارکنانش، مالک آینده‌اش یا هر حکم قانونی، خصوصی نیست.

رمزنگاری سرتاسری. پیام روی یک دستگاه با کلیدی رمز می‌شود که سرور آن را ندارد و روی دستگاه دیگر باز می‌شود. سرور آن را حمل می‌کند بی‌آنکه بتواند بازش کند. می‌داند پیامی از تو به همراهت رفته، اندازه‌اش چقدر بوده و کِی. نه اینکه چه نوشته.

فقط سومی وعده‌ای دربارهٔ کاری است که شرکت نمی‌تواند بکند. دوتای اول وعده‌هایی دربارهٔ کاری هستند که قصد ندارد بکند، و این چیز دیگری است.

چهار پرسشی که تکلیف را روشن می‌کند

اگر داری اپی را می‌سنجی که گفت‌وگوی خصوصی نگه می‌دارد، این‌ها ارزش پرسیدن دارند. جواب‌ها معمولاً در سند حریم خصوصی یا صفحهٔ پشتیبانی هست، و نبودن جواب خودش یک جواب است.

۱. کلید کجاست؟ اگر روی سرورهای شرکت است، رمزنگاری سرتاسری نیست، هرچه صفحهٔ تبلیغاتی بگوید. ۲. می‌توانم بعد از ورود با رمز عبور، پیام‌هایم را در مرورگر بخوانم؟ اگر بله، سرور می‌تواند بازشان کند. استثناهای عجیبی هست؛ فرض کن نیست. ۳. اگر همهٔ دستگاه‌هایم را از دست بدهم چه می‌شود؟ رمزنگاری سرتاسری واقعی اینجا جواب ناخوشایندی دارد: بخشی از آن رفته است. اپی که همیشه بتواند همه‌چیز را از هر جا و فقط با یک رمز عبور برگرداند، کلید تو را دارد. ۴. در نسخهٔ پشتیبان چه هست؟ خیلی اپ‌ها مسیر را رمز می‌کنند و بعد یک کپی بدون رمز در پشتیبان ابری می‌نویسند، که همه‌چیز را بی‌صدا خنثی می‌کند.

درست انجام دادنش چه هزینه‌ای دارد

این همان بخشی است که کم دربارهٔ آن حرف می‌زنند، چون همان بخشی است که مهندس‌ها سرش بحث می‌کنند.

اگر سرور نتواند محتوایت را بخواند، نمی‌تواند هیچ کار زیرکانه‌ای با آن بکند. نه جست‌وجو در کل تاریخچه‌ات روی ابر. نه خلاصهٔ مرتب سالانه که شب‌ها روی یک ماشین بزرگ ساخته شود. نه بازبینی محتوا، نه پیشنهاد، نه مدل زبانی‌ای که گفت‌وگو را بخواند و جواب پیشنهاد بدهد.

هر کدام از این‌ها شدنی است؛ فقط باید روی گوشی اتفاق بیفتد، همان‌جا که کلید هست، در حدّ باتری و حافظهٔ دستگاهی که همزمان بیست کار دیگر هم می‌کند. بعضی‌شان زیر این محدودیت اصلاً ارزش ساختن ندارند، و کار درست این است که کنارشان بگذاری، نه اینکه بی‌صدا کلید را ببری جایی که محاسبه راحت‌تر است.

بازیابی حساب را هم واقعاً سخت‌تر می‌کند. اگر کلید و همهٔ دستگاه‌ها بروند، هیچ‌کس نمی‌تواند پسش بدهد. برای این محتوای خاص، این را معاملهٔ درستی می‌دانیم و ترجیح می‌دهیم صاف بگوییمش تا اینکه در یک تیکت پشتیبانی کشفش کنی.

پالس چطور ساخته شده

مشخص، دربارهٔ اپی که می‌سازیم:

• گفت‌وگوی شما، «داستان ما»، پرسش روزانه، نظرهای یک مورد در فهرست تماشا؛ همه روی یک گوشی رمز می‌شوند و روی گوشی دیگر باز. ما حملش می‌کنیم. نمی‌توانیم بخوانیمش.
• کلید در iCloud Keychain خودت روی دستگاه‌های خودت می‌ماند. هرگز پیش ما آپلود نمی‌شود و کپی‌اش را نداریم.
• دادهٔ خام سلامتت ــ ضربان، HRV، خواب، حرکت ــ اصلاً به سرورها نمی‌رسد. روی دستگاه خودت خوانده و تفسیر می‌شود و فقط جملهٔ حاصل به همراهت می‌رسد.
• اعلان‌ها عمداً بی‌محتوا هستند. درخواست چیزی خصوصی هیچ‌وقت روی صفحهٔ قفل نوشته نمی‌شود، جایی که هر کسی کنارت ایستاده می‌تواند بخواندش.
• گوشی تازه تاریخچه را از پشتیبان رمزشدهٔ iCloud خودت برمی‌گرداند، نه از ما. تاریخچهٔ سلامت آگاهانه همراهش نمی‌آید، چون از اول دستگاه قبلی را ترک نکرده بود.

در این چرخه هیچ مدل زبانی‌ای نیست. تذکرهایی که اپ می‌دهد قاعده‌های قطعی روی چیزهایی هستند که خودت دربارهٔ خودت نوشته‌ای، و همین است که وقتی می‌پرسی چرا این یکی آمد، جواب توضیح‌دادنی است.

با این حال چه می‌بینیم

شرح صادقانه شامل مرزها هم می‌شود. ما می‌بینیم حسابی وجود دارد، دو حساب به هم وصل‌اند، پیامی با اندازه‌ای مشخص در زمانی مشخص بینشان جابه‌جا شده، و توکنی که اپل برای تحویل اعلان لازم دارد. این فراداده است و رمزنگاری سرتاسری آن را از بین نمی‌برد.

تا جای ممکن کمش را نگه می‌داریم و هیچ‌کدامش را نمی‌فروشیم، اما «ما نمی‌توانیم پیام‌هایتان را بخوانیم» و «ما هیچ‌چیز دربارهٔ شما نمی‌دانیم» دو ادعای متفاوت‌اند و فقط اولی دربارهٔ هیچ‌کس دروغ نیست.

اگر به‌جای خلاصه ترجیح می‌دهی جزئیات را بسنجی، سند حریم خصوصی می‌گوید چه چیزی پردازش می‌شود و چرا، و صفحهٔ پرسش‌ها به همان‌هایی جواب می‌دهد که واقعاً برایمان می‌فرستند.